Video σχετικά με το εμβόλιο

Χα, χα, χα, ελληνικό ραδιόφωνο χα, χα, χα

Για αρχή, να ομολογήσω πως ποτέ δεν άκουγα ραδιόφωνο στη ζωή μου, δεν΄έμαθα καμία μπάντα από καμία εκπομπή και βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι ποτέ δεν θεοποίησα ραδιοφωνικό παραγωγό. Και να αναγνωρίσω επίσης πως ο μοναδικός σταθμός που έπαιξε μουσική της προκοπής στην Ελλάδα ήταν ο Ρόδον, όσο ζούσε.

Δεν συνηθίζω επίσης να ακούω ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο και στις μακρινές διαδρομές παίρνω cd μαζί μου. Παρ’ όλα αυτά πρώτος στη μνήμη του ραδιοφώνου είναι ο Rock FM ο οποίος με διασκεδάζει αφάνταστα: εννοώ γελάω πολύ. Έτσι έγινε και σήμερα το πρωί. Τα πρώτα γέλια ήρθαν με το που το άνοιξα και άκουσα το “Joker” του Steve Miller. Πολύ καλή επιλογή για πειρατικό σταθμό του Κεντάκι, όντως. Συνεχίζει με “Getting Away With It All (Messed Up)” από τους James που ήταν και το πιο σύχρονο αν δείτε τι ακολούθησε. Πραγματικά διασκέδασα με το “Sultans Of Swing” αμέσως μετά, αλλά τα έδωσα όλα όταν άκουσα το “Sweet Dreams”. Ε ρε γλέντια. Κι όταν πάρκαρα,  στεναχωρήθηκα γιατί έχασα το υπόλοιπο από το “I Hate Myself For Loving You” της Joan Jett.

Δεν με ενδιαφέρει αν ο συγκεκριμένος σταθμός έχει ακροαματικότητα ή όχι. Ούτε και περιμένω να ακούσω A Place to Bury Strangers ή Psyckik Warriors Ov Gaia. To μόνο που με ενοχλεί είναι ότι δεν υπάρχει άλλο ραδιόφωνο. Εκεί που θα ακούσω τη μουσική που μου αρέσει. Ονειρεύομαι ε; Το γνωρίζω. Όπως γνωρίζω και πως μέχρι να γεράσω θα ακούω χωρίς να θέλω αυτό που θέλουν οι άλλοι. Θα μου πεις βέβαια πως έχεις την επιλογή να κλείσεις το ραδιόφωνο. Εγώ θα απαντήσω πως, εντάξει, αλλά αφού υπάρχει αυτό το μέσο γιατί να μην με ικανοποιεί και μένα; Έστω και στο ελάχιστο. Και τι κέρδος υπάρχει στο να ακούνε όλοι τα ίδια; Μπορεί να μου δώσει κάποιος μία απάντηση;

Αν το “Joker” έχει συνδυαστεί με συνοικιακό μπαράκι που σε λίγο θα βάλει Πάριο, αν οι “James” είναι ”εναλλακτικοί” και γουστάρουν την Ελλάδα, αν το “Sweet Dreams” είναι “καλέ κομματάρα από τα 80s”, αν το “Sultans of Swing” είναι το all time classic αέρινης κιθάρας σε πίστα αραχνιασμένου ροκ κλαμπ στα Εξάρχεια και αν το “I Hate Myself for Loving You” είναι το κομμάτι-που-χορεύουν-τα-κορίτσια-μέλλουσες νοικοκυρές είναι ζητήματα που μου είναι ξένα, αλλά οικεία σε όλη την ελληνική επικράτεια. Γιατί οι ίδιοι δημιουργούν τον ακροατή και όχι τον άνθρωπο που θα αγαπήσει τη μουσική. Γιατί έχουν ακόμα φοβίες με τις νεκροκεφαλές στα μπλουζάκια και τα μαύρα ρούχα, αλλά καμαρώνουν όταν φοράνε τη γλώσσα των Stones με στρασάκια και αγκράφα Harley Davidson.  Γιατί στην τελική δεν νοιάζονται. Αλλά και μήπως θα έπρεπε;

Εγώ πάντως διατηρώ κάθε δικαίωμα να γελάω με αυτό το χάλι και να χαίρομαι με την προβλεψιμότητα των FM. Όχι γιατί είμαι διαφορετικός αλλά γιατί μου αρέσει να ακούω μουσική.

Ο Θ.Β. δεν μας αξίζει…

Ο Θανάσης Βέγγος σίγουρα δεν θα έπρεπε να γεννηθεί στην Ελλάδα. Όχι επειδή εδώ δεν αναγνωρίστηκε το ταλέντο του, αλλά γιατί δεν γινόταν ο μπαλαντέρ στην ενίσχυση των διογκωμένων ή/και συμπλεγματικών εγώ των αντιπροσώπων της ελληνικής (χαχα) κουλτούρας.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν ένα άρθρο στo free press Lifo το οποίο με βρίσκει μεν σύμφωνο, δεν αναπτύσσεται όμως περισσότερο στην σχεδόν κανιβαλλική τάση της κάθε ”καλλιτεχνικής συντροφιάς”. Αυτών που του κόλλησαν με θράσος στο μέτωπο την ταμπέλα του “καλού μας ανθρώπου” αν και τον καλό άνθρωπο τον έχει παίξει σε τρεις μόνο ταινίες με καλύτερη την σουρεαλιστική “Πάρε Κόσμε”.

Για μένα Βέγγος σημαίνει τον ηθοποιό που ξέφυγε από τις οικογενειακές κωμωδίες, ποτισμένες από την εξάτμιση των αμερικανικών αξιών, τα μπουζουκομιούζικαλ με τα κρεμασμένα υφάσματα από την οροφή. Ήταν ο ηθοποιός-σκηνοθέτης ο οποίος πάντα ήθελε να βρίσκεται μπροστά και επομένως μακριά από τον ισοπεδωτικά μίζερο ελληνικό κινηματογράφο της εποχής του.

Ήταν η αιτία να γνωρίσω τον Spike Jones, εκείνο τον διονυσιακό διασκεδαστή της δεκαετίας του 40 μέσα από τα gingles στις αστείες σκηνές του. Ήταν εκείνος που χρησιμοποίησε  το “Combination of the Two” των Big Brother and the Holding Company στις σκηνές με τους hippies στο “Πράκτωρ Θ.Β. Επιχείρηση Γης Μαδιάμ”, που παρωδούσε τα πανηγύρια της χούντας στην τελετή αποφοίτησης των νέων πρακτόρων στο “Φαλακρός Πράκτωρ”.

Για την πορεία του, ο Βέγγος δεν χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις σε κανέναν, ακόμα και για τις βιντεοταινίες που γύριζε στα 80s. Είναι φανερό πως έγιναν για βιοποριστικούς λόγους.

Και τώρα στα 80 του, θέλουν σώνει και καλά να τον τοποθετήσουν στα εικονοστάσια. Για τον εξόριστο, από αυτούς που έκλαναν μέντες στην σκέψη και μόνο της αστυνομίας, για τον φουκαρά νεοέλληνα, από αυτούς που με κάθε λαμογιά συντηρούν την αθάνατη ελληνική ασυδοσία, για τον “δικό μας Θανάση”, από αυτούς που νοσταλγούν τον παλιό-καλό-ελληνικό-κινηματογράφο αλλά και τον Πασχάλη Τερζή και αυτοϊκανοποιούνται σε ταβερνοτραπέζια σαββατιάτικων εκπομπών τις οποίες πληρώνουμε με την εισφορά μας στην ΕΡΤ. Οουυστ!

Η Ελλάδα έχει τους πολιτικούς που της αξίζουν, την μουσική που της αξίζει, το βαθμό διαβίωσης που της αξίζει. Γι’ αυτό τον λόγο ο Βέγγος δεν σας αξίζει ρε!

 

Υπάρχει post punk πριν από το punk; Κι άλλες ιστορίες από την κρύπτη των 60s

Διαβάζοντας ένα αφιέρωμα στην ψυχεδέλεια που είχε κάνει το Mojo τον περασμένο Απρίλιο, έπεσε το μάτι μου σε πέντε-έξι γραμμές που είχε αφιερώσει ο συντάκτης στους Neighb’rhood Childr’n. Εκεί διάβασα πως το “Long Years In Space” είναι ίσως το πρώτο goth τραγούδι στον πλανήτη.

Το ομότιτλο βινύλιο το είχα πάρει πριν από καμμιά δεκαετία από έναν φίλο που έστελνε mail order. Μάλιστα, τα βινύλια τα είχε προμηθευτεί από κάποιον άλλο γνωστό του για να τα προωθήσει, άρα συγκυριακά έφτασαν στα χέρια μου. Δεν μπορώ να πω πως του είχα δώσει την πρέπουσα σημασία, τον δίσκο πρέπει να τον έχω ακούσει συνολικά 5 φορές από τότε και πάντα παγιδευόμουν από το fuzz, τι να κάνω, αδυναμίες είναι αυτές!

Χθες αποφάσισα να κρίνω αν το αρθράκι είχε δίκιο. Λοιπόν, τηρουμένων των αναλογιών (στις παραγωγές, στην κουλτούρα και στη θεματολογία) μάλλον ο συντάκτης έχει δίκιο και δεν παρασύρθηκε από υπερβολική αγάπη για τους Neighb’rhood Childr’n.

Δημιουργήθηκαν το 1967 στο Φοίνιξ σαν Navarros και στην αρχή έπαιζαν surf και r’n'b. Το σχήμα αποτελούσαν αρχικά οι Rick Bolz, George Gleim, Dyan Hoffman, John Morrison και Gary Campbell. Μετακομίζουν στο Σαν Φραντσίσκο και αλλάζουν μουσική ρότα, ενώ οι Morrison και Campbell πάνε στο Βιετνάμ. Αντικαταστάθηκαν από τους Ron Raschdorf  και W.A. Farrens και τελικά άλλαξαν το όνομά τους σε Neighb’rhood Childr’n. Τον μοναδικό δίσκο της καριέρας τους τον κυκλοφόρησαν το 1968 από την Acta.

Αν και φέρνουν πολύ στο στυλ των Jefferson Airplane, είχαν ένα μοναδικό ήχο αρκετά επίσης εμπλουτισμένο από το φολκ. Δεν γνωρίζω τι τους συνέβη και το γύρισαν στο θρησκευτικό ροκ και άλλαξαν το όνομά τους σε White Horse, αλλά τελικά μάλλον καλά έκαναν αφού δεν βρήκαν εταιρία για να υπογράψουν και διαλύθηκαν.

Σχεδόν όταν συμβαίνει…

Oι TV Ghost είναι ένα συγκρότημα από την Ιντιάνα, οι οποίοι κυκλοφόρησαν το πρώτο ολοκληρομένο άλμπουμ τους φέτος τον Αυγουστο και έχει τίτλο “Cold Fish”.

Πρίν απ αυτό, είχαν κυκλοφορήσει ένα 7” σιγκλ και ένα maxi.

Ο λόγος για τον οποίον ποστάρω το βίντεάκι τους είναι απλός:

Η εμφάνισή τους αυτή, έγινε στις 30 Οκτωβρίου φέτος και πιστεύω πως καλό είναι να βλέπουμε κάποια πράγματα όσο πιο σύντομα γίνεται.

Ηχητικά, έχουν κάτι από τους Birthday Party με λίγο garage…

Απ την κρύπτη του ΄60

Προσπαθώντας τις προάλλες να βρώ βιντεάκια των xtc, έπεσα πάνω σε ένα της εκπομπής Revolver την οποία παρουσίαζε, απο τον Μάιο ως τον Σεπτέμβριο του 1978, ο μεγαλύτερος “αναρχικός” Αγγλος κωμικός, Peter Cook. (Ειχα φιλοξενήσει πολλά πανκ σχήματα στην εκπομπή του).

O Cook έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση της Αγγλικής κωμωδίας και επηρέασε με το στυλ του πολλούς άλλους, ανάμεσα τους και οι Monty Python.

Μου θύμισε λοιπόν την φοβερή κωμωδία “Bedazzled”, του 1967, στην οποία πρωταγωνίστησε μαζί με τον κωμικό και jazz μουσικό, Dudley Moore (μαζί έγραψαν και το σενάριο).

Το “Bedazzled” ξαναγυρίστηκε το 2000 με τους Brendan Fraser και Liz Hurley αλλά ειλικρινά προτιμώ την πρώτη εκδοχή της ταινίας.

Η ταινία παρωδούσε το “Φάουστ”, με τον Stanley Moon (Dudley Moore) να είναι τόσο ερωτευμένος με μία κοπέλα ώστε να φτάσει στο σημείο να πουλήσει την ψυχή του στον Διάβολο ή George (Peter Cook) αρκεί να ζήσει μαζί της ευτυχισμένος.

Ο Διάβολος του υπόσχεται να πραγματοποιήσει την επιθυμία του κι αν δεν μείνει ικανοποιημένος μπορεί να κάνει ένα απλό «πρρρρ» με την γλώσσα του και να δοκιμάσουν κάτι άλλο.

Αδικα όμως ο ρομαντικός Stanley προσπαθεί ξανά και ξανά…

Ο Διάβολος βρίσκεται πάντα εκεί, κάνοντας κάτι εντελώς αναπάντεχο που όμως κερδίζει την καρδιά της κοπέλας σε αντίθεση με τον Stanley…

Η πιο αστεία “επιθυμία” του Stanley ήταν αυτή οπου ζήτησε να βρίσκονται εκείνος και η κοπέλα σε ένα μέρος ειρηνικό και γαλήνιο, με πουλάκια να τιτιβίζουν, χωρίς να παίζουν ρόλο τα λεφτά, χωρίς να υπάρχει γύρω τους μίσος και εκείνη να είναι παράφορα ερωτευμένη μαζί του.

Με μια τόσο ολοκληρωμένη ευχή, ο Διάβολος τους έκανε λοιπόν και τους δύο καλόγριες…

Επέλεξα αυτά τα δύο βιντεάκια γιατί αποτελούν μέρος μιάς ακόμα επιθυμίας του Stanley.

Ηθελε να γίνει διασήμος, πλούσιος, με πολλές γυναίκες γύρω του αλλά εκείνη να τον θαυμάζει και να είναι παράφορα ερωτευμένη μαζί του.

Ετσι κι ο Διάβολος τον έκανε Pop Star.

Ελα όμως που ο Σατανάς είχε τον τελευταίο λόγο ….

Δείτε την όπου κι αν μπορέσετε…

Α ναί, η κοπέλα με την οποία ο Stanley ειναι ερωτευμένος, είναι η Eleanor Bron και…απ το όνομά της εμπνεύστηκαν οι Beatles το Eleanor Rigby(έπαιζε στο Help…)

Απ την κρύπτη του ‘80…False Prophets

Oι False Prophets από την Νέα Υόρκη δεν νομίζω πως έγιναν ποτέ πολύ γνωστοί στην Ελλάδα.

Δεν θυμάμαι πως απέκτησα το πρώτο τους άλμπουμ που είχε κυκλοφορήσει το 1986 στην Alternative Tentacles αλλά για κάποιον λόγο, μου είχε κολήσει ένα τραγούδι τους με τίτλο “Taxidermist”.

Το συγκρότημα είχε στα φωνητικά μια περίεργη φιγούρα, τον ποιητή Stephan Ielpi και έπαιζαν hardcore punk αλλά μερικές φορές είχαν και στοιχεία funk.

Τα υπόλοιπα μέλη ήταν οι George Tabb και Debra Adele στις κιθάρες, Steve Wishnia στο μπάσο και Ned Brewster στα τύμπανα και αυτός που φάνηκε να είναι ο μεγαλύτερος οπαδός τους εκείνη την εποχή, ήταν ο Jello Biafra.

Έναν χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησαν και δεύτερο άλμπουμ με τίτλο “Impolsion” (το πρώτο είχε το ονομά τους για τίτλο, με παραγωγό τον ηχολήπτη των Ramones, Jorge Esteban και καλεσμένο τον Gordon Gano.
Μετά από συνεχείς εμφανίσεις σε Καναδά (με την βοήθεια των DOA) και Αμερική, οι False Prophets έφτασαν για συναυλίες το 1989 και στην Ευρώπη όπου έπαιξαν σε καταλήψεις και κλάμπ τής Ιταλίας και της Νορβηγίας.

Το συγκρότημα, όντας έντονα πολιτικοποιημένο, έγινα αμέσως μέρος της αντιφασιστικής σκηνής και έφτασαν να κάνουν παράνομα κάποιες συναυλίες στο Ανατολικό Βερολίνο, την Πολωνία και την Γιουγκοσλαβία.

Το 1991 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Invisible People” και το συγκρότημα εντάχθηκε σε ακτιβιστικές ομάδες όπως οι Rock Against Racism, Refuse And Resist, Rock for Choice, ALMS (Artists for Limiting Military Spending) μέχρι το 1993 οπότε και διαλύθηκε…

Το 2000 η Alternative Tentacles κυκλοφόρησε ένα CD με τίτλο “Blind Roaches and Fat Vultures: Phantasmagorical Beasts of The Reagan Era” με 21 τραγούδια τους, demo κλπ από την εποχή του πρώτου τους άλμπουμ.

Απ’ την κρύπτη του ‘80…XTC

Για να λέμε την αλήθεια δεν ήμουν οπαδός ολόκληρης της δουλειάς των XTC.

Κάποια στιγμή είχα φάει κόλλημα με το πρώτο τους άλμπουμ, το “White Music” του 1978 και είχα πάει στο δισκάδικο της γειτονιάς για να μου το γράψουν σε κασέτα.

(Ετσι γινόταν τότε…)

Το τραγούδι που μου άρεσε πολύ, ήταν αυτό που άνοιγε το άλμπουμ και λεγότανε “Radios in Motion“.

To υπόλοιπο άλμπουμ ήταν περίεργο, ευδιάθετο και ενδιαφέρον αλλα το έβρισκα ποπ (μην γελάς εσύ) και το άκουγα για να καταλάβω αν μου αρέσει ή όχι.

Λίγο αργότερα ήρθε ένας φίλος από την Αγγλία με ένα σιγκλάκι τους το οποίο ήταν ποπ αλλά μου άρεσε (σταμάτα να χαμογελάς μωρε, εσύ, ξέρεις ποιος είσαι…ο πρώην γείτονας τού Andy Partridge…).

Το “Life Begins At The Hop” μού άρεσε λοιπόν…το παραδέχομαι !

Το ρεφρέν ήταν?

Η κιθάρα του ήταν ?

Δεν ξέρω…

Πάντως όταν άρχισα να γραφω αυτό εδώ το κείμενο, αυτό το τραγούδι είχα στο μυαλό μου.

Οι XTC επηρέασαν αρκετά ξένα και Ελληνικά συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80 και άρεσαν σε αρκετό κόσμο στην χώρα μας.

Αλλά, όσο κι αν κάποιοι θα αρχίσουν τώρα να απαριθμούν τραγούδια, η τελευταία φορά που μού τράβηξαν την προσοχή, ήταν με το άλμπουμ “Drums and Wires” και συγκεκριμένα με το τραγούδι “Making Plans for Nigel“.

Το βρήκα εμπνευσμένο και εδώ υπάρχει ένα περίεργο πράγμα: και τα δύο τραγούδια είναι συνθέσεις τού μπασσίστα τού συγκροτήματος, Colin Moulding.

Με τα χρόνια, οι Partridge και Moulding “κατάφεραν” να απομακρύνουν τα υπόλοιπα άτομα από το γκρουπ.

Απ’ ότι κατάλαβα, κυρίως ο Partridge το κατόρθωσε μιάς και ο Moulding έπαψε να ασχολείται ή να ακούει μουσική κάπου στις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε…

Τα υπόλοιπα μέλη, έκαναν διάφορα πράγματα:

Ο πληκτράς του συγκροτήματος, Barry Andrews, αρχικά προσχώρησε στο εφήμερο συγκρότημα του Robert Fripp που άκουγε στο όνομα League of Gentlemen.

(Εκεί έπαιζε μπάσσο η Sara Lee (αργότερα αντικατέστησε τον Dave Allen στους  Gang of Four, έπαιξε με τους Thompson Twins, τους B-52’s στο “Cosmic Thing”, τις Indigo Girls, την  Joan Osborne, τον Ryuichi Sakamoto και την Fiona Apple).

Από τους League of Gentlemen, έχω το ομότιτλο και μοναδικό νομίζω studio άλμπουμ τους, στο οποίο θα μπορούσα να πώ ότι ο Fripp πειραματίζεται με το new wave.

Fripp είναι αυτός, κάποια πράγματα δεν εξηγούνται εύκολα…

Ο Barry Andrews μετά την σύντομη ύπαρξη των League of Gentlemen, δημιούργησε μαζί με τον  Dave Allen (των Gang of Four) τους Shriekback, ενώ έχει συνεργαστεί και με τους Brian Eno, Iggy Pop, David Bowie και Glen Matlock.

Ο γιός του, είναι ο τραγουδιστής των Veils.

Toν Andrews αντικατέστησε στους XTC ο κιθαρίστας και πληκτράς, Dave Gregory.

Όταν ο Gregory έφυγε το 1999 από το συγκρότημα, συνεργάστηκε με τους Peter Gabriel, Marc Almond, Johnny Hates Jazz, Jason Donovan, Porcupine Tree και άλλους.

Όταν o Terry Chambers, ο ντράμερ των XTC αποχώρησε από το συγκρότημα το 1983, τον αντικατέστησαν διάφοροι: Ο Peter Phipps ο οποίος έπαιξε με τους πάντες…(τι να λέμε τώρα) ο Prairie Prince των Tubes (μαζί με πρώην μέλη των Santana δημιούργησε τους Journey), ο Dave Mattacks των Fairport Convention (έπαιξε κι αυτός με τους πάντες, από Elton John και Paul  McCartney μέχρι…) ο Pat Mastelotto των King Crimson, δημιούργησε τους Mr. Mister και ακόμα παίζει με Terry Bozzio, Tony Levin και ότι άλλο βάλει ο νούς σου.

Απ την κρύπτη του ‘80…Metal Box

Το “Metal Box” έκανε εκείνη την εποχή 1800 δραχμές.

Ηταν για εμένα ένα τεράστιο ποσό και το χειρότερο από όλα ήταν πως το Jazz Rock στην Ομήρου είχε μόνο 3 αντίτυπα και πολλούς πελάτες.

Πουθενά αλλού δεν το βρήκα στην Αθήνα.

Δεν θυμάμαι πόσο είχε τότε ο μονός δίσκος…νομίζω 450 δραχμές ?

Κάτι τέτοιο…

Καλά, υπήρχε και ο Πολύδωρος που πουλούσε δίσκους με 90 δραχμές, αλλά το “Metal Box” ήταν φρέσκο πράγμα κι ο Πολύδωρος πούλαγε αρχαιότητες…

Ουσιαστικά αυτό ήταν το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος του John Lydon πού άκουγε στο όνομα Public Image Ltd.

O πρώτος που είχε παίξει κάτι απ’ αυτό, ήταν ο Γιάννης Πετρίδης στην εκπομπή του.

Ετσι υπολόγισα ότι ενας από τους υποψήφιους αγοραστές είχε βγεί απ την μέση.

Τον είχε…

Το τραγούδι που είχε παίξει βέβαια, ήταν το σιγκλ “Death Disco” (στο άλμπουμ έχει τίτλο “Swan Lake”) και να μην ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη , ’79-’80, οι “μουσικόφιλοι’, οι “μουσικοκριτικοί” των περιοδικών και όλοι αυτοί που έπαιρναν τσάμπα δισκάκια από τις εταιρίες, (ή δούλευαν σε αυτές) έλεγαν “ωχ, έβγαλε ο άσχετος δίσκο πάλι, θάψτε τον…”…o “άμπαλος”, ο “άμουσος” κλπ.

Απαξ και δεν ήταν Peter Hammill, ότι και να έβγαινε ήταν για τα σκουπίδια.

H Ελλάς, βρισκόταν ακόμα σε άλλη εποχή.

Εδώ ανακαλύπταμε ακόμα το Woodstock και τίποτε άλλο δεν ειχε γίνει μετά το 1974.

Και για του λόγου το αληθές, θα σκανάρω Ελληνική rock εγκυκλοπαίδεια του 1979 που δεν γράφει ούτε περισπωμένη για punk συγκρότημα στις σελίδες της.

Ο “άμπαλος” όμως, που δεν ζούσε στην Ελλάδα, άλλαξε την πορεία της μουσικής βιομηχανίας με το προηγούμενο συγκρότημά του και να που τώρα έκανε αυτόν τον τριπλό 12” δίσκο με δυό άλλους “άσχετους”:

Ο ένας “άμουσος”, ήταν ο dub μπασσίστας Jah Wobble (έβαλε φωτιά στον Karl Burns που βλέπετε στο βίντεο του “Death Disco” όταν έπαιζε τύμπανα με τους Fall) o οποίος αργότερα θα ασχοληθεί με την world μουσική και θα συνεργαστεί με διάφορους, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται και η Dolores O’Riordan καθώς και οι Holger Czukay και Jaki Liebezeit από τους Can.

Ο άλλος “ασχετος” ήταν το πρώην μέλος των Clash και των Flowers of Romance, Keith Levene.

Ετούτος εδώ κυκλοφόρησε αρκετούς προσωπικούς δίσκους μετα την αποχώρησή του από τους PIL αλλά παρέμεινε η μεγαλύτερη επιρροή στο παίξιμο του Edge των U2.

Επειδή δεν ήξερε…

Μιάς και ανέφερα τους ακατανόμαστους U2 (για εμένα υπήρχε αυτό το συγκρότημα μέχρι το “Joshua Tree”) θυμάμαι ένα βράδυ που ήρθε ενας πάνκης φίλος και ρώτησε εμένα κι έναν άλλον που είχαμε πωρωθεί  με το “Boy” και το “October” :

“Τι το ακούτε αυτό το συγκρότημα ? Ποιος θα τους θυμάται μεθαύριο ?”

Λίγο αργότερα, ο μάνατζερ των U2 μπήκε στο pub που πίνανε μπύρες και αναρωτιόντουσαν τι τύχη άραγε θα έχει το “War”, το νέο τους άλμπουμ και τους είπε πως δεν θα χρειαστεί να ξαναδουλέψουν ποτέ στη ζωή τους…

Ού ντούε, που λένε και οι Ιταλοί…

Ηταν ωραίες εποχές εκείνες.

Θυμάμαι όταν έπαιξαν οι Public Image για πρώτη φορα μπροστά στο αμερικάνικο κοινό, η συναυλία καθυστέρησε να αρχίσει γύρω στις 3 ώρες.

Όταν μετά από αρκετό γιούχα και βρισίδι , οι μουσικοί βγήκαν στην σκηνή, άρχισαν να παίζουν πίσω από μία οθόνη, με τον Lydon να παρακινεί το κοινό να ανέβει και να την σκίσει για να τους βλέπουν.

Όπως και έγινε…

Καρέκλες, αναπτήρες, ξύλο (με την καλή ένοια…)

Αλλά γενικά το γκρούπ είχε μια επιθετική διάθεση (είπαμε για τον Jah Wobble και την πλακίτσα…) ίσως ορμώμενο από την ατμόσφαιρα των Sex Pistols.

(Ο Cook με τον Jones ψάχνονταν να κάνουν συγκρότημα ακόμα, ενώ ο Sid…)

Κάτι που έδωσε κιόλας στους PIL τον τίτλο του πρώτου post-punk συγκροτήματος.

Εδώ, ενοχλημένοι από τις ερωτήσεις που τους κάνουν, τα παρατάνε και φεύγουν.

Εκείνη την εποχή ο Lydon βαριόταν αφόρητα τις συνεντεύξεις (κάτι που σήμερα δεν είναι τόσο εμφανές… μέχρι και δική του εκπομπή είχε.)

Αυτό που καταλάβαινε αμέσως ο ακροατής, ήταν η παντελής αδιαφορία τους προς το r’n’r και γι αυτό ίσως ο ήχος του Jah Wobble κυριαρχεί στον δίσκο αυτόν.

Μάλιστα ο Wobble αργότερα συνέχισε το ηχητικό μονοπάτι που διάλεξε και χρησιμοποίησε στοιχεία από τους Public Image (τα υπόλοιπα μέλη τον κατηγόρησαν γι αυτό…)

Αλλά ο Lydon τότε, είχε απορρίψει εντελώς το παρελθόν του με τους Sex Pistols και είχε πάρει τον δικό του δρόμο..

Το “Metal Box” λοιπόν, κυκλοφόρησε σε 60.000 αντίτυπα σε μεταλλικό κουτί για φιλμ 16 mm το 1979 και επανεκδόθηκε το 1980 σε gatefold με τον τίτλο “Second Edition”.

Εγώ κατάφερα να “δανειστώ” τα λεφτά (καταλαβαίνεις τώρα…) για να το πάρω στην μεταλλική συσκευασία η οποία είχε μέσα απλά ένα μικρό χαρτι με τους τιτλους των τραγουδιών. (Στην δεκαετία του ‘80 πολλοί καλλιτέχνες θα κυκλοφορούσαν σε μεταλλική συσκευασία δουλειές τους…μέχρι και ο Prince).

Σε πείσμα των Ελλήνων μουσικοκριτικών της εποχής εκείνης, σήμερα θεωρείται δίσκος ορόσημο για το post-punk και την πειραματική μουσική ενώ το Rolling Stone το συγκαταλέγει στους 500 καλύτερους δίσκους όλων των εποχών.

Κι επειδή κάποια πράγματα δεν αλλάζουν και τα μυαλά παραμένουν τα ίδια, ένας μουσικοκριτικός μου είπε πέρυσι όταν του είπα πως θα πάω να δω τους Sex Pistols: “Τι να δείς απ’αυτούς μωρε ? Αυτοί δηλώσανε ότι ούτε πρόβες δεν εχουν κάνει…ένα κωλοσυγκρότημα ήταν που δεν προσέφερε τίποτε στην μουσική”.

Απλά, οι Sex Pistols ήταν η αιτία να δημιουργηθούν οι Magazine, η Factory Records, να βγούν περίεργοι καλλιτέχνες πού άλλοι έγιναν γνωστοί κι άλλοι ωραίοι που δεν εγιναν τόσο γνωστοί ή παρέμειναν αγνωστοι.

Κάποιοι βρήκαν εναν άλλο δρόμο στην μουσική, άλλοι δεν έφτασαν εκει που ήθελαν, είναι κι αυτοί που ακόμα αγαπάμε αλλα είναι και κάποιοι που χάθηκαν για πάντα.

Εσύ όμως που ήσουν τότε βρε αγόρι μου ?

This Gentle Flow + Dilemma – ζωντανά στο Τέξας κλάμπ

Μικρός που είναι ο κόσμος…

Είχα πάρει μια συνέντευξη πριν απο κάτι μήνες, από τον Bαλέριο Καλοκαιρινό, Ελληνο/Αυστραλό μουσικό από το Σίδνευ, εδώ.

Ο Βαλέριος έχει μεγάλη ιστορία στο Αυστραλέζικο post-punk και βρίσκεται στην Ευρώπη αυτή την εποχή με το νέο τους σχήμα, του This Gentle Flow, για κάποιες εμφανίσεις.

Την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου όμως, θα παρουσιαστούν για ένα ακουστικό σετ στο Τέξας κλάμπ (Ιπποκράτους 56 – Αθήνα) .

Η είσοδος έχει 3 euro, εάν κάποιος σκέφτηκε πως θα είναι ακριβά…

Ο Βαλέριος έχει περάσει από τις συνθέσεις των συγκροτημάτων Ikon, Meridian, Lemon Avenue, Recur, The Unsaid και The Deep Fix.

Πριν από τους This Gentle Flow θα εμφανιστούν οι έλληνες Dilemma.